inner - شرکت تک چهره
  خانه / inner / فارسی

به گفته محققان پوست لیمو حاوی مقادیر زیادی فلاونوئید و پلی فنول است که به کنترل سطح گلوکز خون کمک می کند.
همه ما می دانیم که نوشیدن آب گرم و آبلیمو در اوایل صبح نه تنها به کاهش وزن کمک می کند بلکه موجب تقویت سیستم ایمنی بدن نیز می شود. اما شاید همه ما از فواید پوست لیمو آگاه نباشیم.
پوست لیمو مملو از خواص آنتی اکسیدانی است که می تواند به کنترل سطح قند خون کمک کند. پوست لیمو حاوی پلی فنول هایی است که باعث بهبود مقاومت به انسولین می شوند. در این شرایط، مانع از تجمع چربی در منطقه دور شکمی می شود.
همچنین وجود ترکیباتی نظیر نارینگین و هسپریدین به کنترل دیابت کمک می کند و موجب کاهش تجزیه گلوکز در کبد شده و متابولیسم گلوکز (تولید مولکول های گلوکز جدید در کبد) را متوقف می کند.
با وجود فواید متعدد پوست لیمو شما می توانید از خلال پوست لیمو به شکل های گوناگون از جمله در سالاد استفاده کنید.

مطالعات جدید نشان می دهد جلبک دریایی حاوی یک ماده طبیعی است که سلول های بنیادی را برای ترمیم زخم، به مدت سه روز زنده نگه می دارد.
سلول های بنیادی مشتق شده از بافت چربی، با کاهش التهاب و تسریع فرآیند انعقاد خون، بهترین گزینه برای بهبود انواع زخم به شمار می آیند؛ با این وجود، نگهداری سلول های بنیادی بدون تغییر در عملکرد آن، به ویژه در دمای اتاق، فرآیند پیچیده و تقریبا غیر ممکنی است و همین امر درمان با استفاده از سلول های بنیادی را با وجود کارآمد بودن آن، با مشکل مواجه می کند.
دیواره سلولی جلبک ها حاوی ماده ای به نام آلژینات است که به صورت طبیعی از نوعی پلی ساکارید تولید می شود. مطالعات جدید نشان می دهد نگهداری سلول های بنیادی در ژل آلژینات به ماندگاری سلول های بنیادی با حفظ تمام قابلیت های آن کمک می کند.
در این روش سلول های بنیادی در آلژینات احاطه می شوند تا در مقابل آسیب های ناشی از محیط محافظت شوند. با استفاده از این روش می توان 90 درصد سلول ها را به مدت سه روز در دمای 4 تا 21 درجه سانتی گراد، به صورت زنده و قابل استفاده برای درمان نگهداری کرد.
استفاده از ژل آلژینات به عنوان پانسمان زخم برای مرطوب نگه داشتن محیط، یکی دیگر از کاربردهای این ماده طبیعی است.
در حال حاضر از آلژینات در تولید انواع لوازم آرایشی و صنایع غذایی استفاده می شود.
نتایج این تحقیقات در نشریه STEM CELLS منتشر شده است.


نتیجه یک مطالعه جدید نشان می دهد که یک پروتئین مغزی می تواند در کند کردن روند پیشرفت بیماری آلزایمر نقش مهمی ایفا کند.
کشف پروتئینی که پیشرفت آلزایمر را کند می کند
کارشناسان می گویند: افزایش سطح این پروتئین ممکن است به سادگی افزایش ورزش و فعالیت های اجتماعی باشد.
این پروتئین به واسطه ژنی موسوم به فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز یا BDNF ،کدگذاری می شود.
محققان در این مطالعه متوجه شدند، فقدان حافظه و توانمندی تفکر در سالمندانی که بالاترین سطح عملکرد ژن BDNF را داشتند، در قیاس با سالمندانی که کمترین سطح عملکرد این پروتئین را داشتند، 50 درصد کندتر بود.
دکتر آرون بوخمن محقق ارشد این مطالعه و استاد بخش علوم عصبی در مرکز پزشکی دانشگاه راش در شیکاگو می گوید: نکته جالب در مورد این مطالعه این است که نشان دادیم BDNF که در بقای سلولی مغز دخیل است، از ابتلا به دمانس (زوال عقل) پیشگیری می کند.
به گفته بوخمن، به رغم وجود پلاک ها و تانگل ها در مغز که از علائم بیماری آلزایمر هستند، BDNF نقش محافظتی در برابر زوال عقل دارد.
محققان برای مطالعه اثر BDNF بر زوال عقل، وضعیت 535 نفر را با میانگین سنی 81 ساله، تا زمان مرگ مورد پیگیری قرار دادند و در متوسط زمانی شش سال، مهارت های تفکر و حافظه این افراد را هر سال اندازه گرفتند.
محققان حتی بعد از مرگ این افراد، سطوح BDNF را در مغزشان اندازه گرفتند؛ سپس این دو مجموعه نتیجه را با هم مقایسه کردند تا به میزان ارتباط احتمالی میان سطوح BDNF با کاهش مهارت های حافظه و تفکر پی ببرند.
این بررسی نشان داد، وجود سطوح زیاد BDNF در مغز افرادی که بیشترین میزان پلاک و تانگل را داشت، باعث می شد که کاهش ذهن در آنها آهسته تر صورت گیرد که با افرادی که کمترین میزانBDNF را در مغزشان داشتند، قابل مقایسه بود.
گزارش این تحقیق در مجله اینترنتی Neurology منتشر شده است.
محققان می گویند: داروهای موجود برای درمان آلزایمر بسیار موثر نیستند اما ممکن است در آینده به واسطه تولید داروهای جدید، بتوان سطوح BDNF را افزایش و میزان از دست رفتن حافظه در بیماری آلزایمر را کاهش داد.

حتما شنیده‌اید که مصرف میوه‌جات تازه و به خصوص مرکبات یا کیوی و آناناس برای سلامت پوست و پیشگیری از پیری آن مفیدند. باید بدانید که از دلایل این مساله وجود مقادیر فراوان ویتامین c در این میوه‌جات می‌باشد. آیا می‌دانید که مصرف ویتامین c موضعی نیز می‌تواند برای سلامت پوست مفید باشد؟

یکی از دشمنان همیشگی سلامت پوست، اشعه فرابنفش نورخورشید است که با ایجاد و تولید رادیکال‌های آزاد و گزینه‌های واکنش‌گر اکسیژن (ros=reactive dxygen specien) باعث تخریب پوست و آسیب به آن می‌شوند. امروزه عامل اصلی پیری سلول‌ها و در نتیجه پیری پوست را نیز تولید همین رادیکال‌های آزاد می‌دانند. ویتامین c (ال-آسکوربیک اسید) به عنوان یک کوفاکتور و آنتی‌اکسیدان بیولوژیک به دلیل خواص احیاکنندگی‌اش شناخته می‌شود.

امروزه ثابت شده است که مصرف موضعی ویتامینc روی پوست، سطح پوستی این ویتامین را به میزان قابل‌توجهی افزایش داده و می‌تواند با عوارض اشعه فرابنفش b روی پوست که از علایم آن آفتاب‌سوختگی و قرمزی پوست است، مقابله نماید. این محافظت توسط ویتامین‌c، یک محافظت بیولوژیک و به دلیل خواص احیاکنندگی ویتامین c می‌باشد. جالب است بدانید که اشعه فرابنفش خورشید موجب تخلیه ویتامین c پوست شده و این مساله موجب می‌شود که پوست در معرض خطر آسیب ناشی از نورخورشید قرار بگیرد. همچنین ویتامینc قادر است پوست را نسبت به اشعه فرابنفش a نیز مقاوم‌تر نماید.

جالب است بدانید که امروزه ویتامینc موضعی به عنوان یک عامل ضدتومور نیز مطرح شده است. به گونه‌ای که مشاهده شد، با مصرف ویتامین c موضعی روی تومورهای پوستی، تومور مورد نظر دچار زخم شده و طی دو هفته بهبودی قابل‌توجهی پیدا کرده است. برای رسیدن به این هدف ضروری است که از یک فرم معدنی آسکوربات مثل آسکوربات سدیم به جای آسکوربیک اسید استفاده شود. آسکوربیک اسید درمان به تنهایی بی‌فایده است و باید با یک املاحی مثل سدیم ترکیب شود تا مفید واقع گردد. از آنجا که مصرف ویتامینc خالص (آسکوربیک اسید) روی تومور به تولید فرم معدنی آسکوربات منجر نمي‌شود لذا فقط یک فرم معدنی آسکوربات قادر به مقابله با تومورهای پوست خواهد بود.

ویتامین c یا ال- آسکوربیک‌اسید یک ویتامین محلول در آب است و اعمال بیولوژیکی متعددی انجام می‌دهد. شاید مهم‌ترین نقش ویتامینc، کمک به تولید کلاژن که یک پروتئین مهم بافت همبندی است باشد. ویتامینc در هیدروکسیله کردن اسیدآمینه‌های پرولین و لیزین موجود در کلاژن و تقویت فیبرهای کلاژن یک کوفاکتور مهم است. همچنین ویتامینc در تولید پروتئین‌های دیگری شامل دوپامین- اپی‌نفرین (آدرنالین) و نیز کارنیتین که در متابولیسم چربی‌ها دخیل است، نقش دارد. همان‌طور که گفته شد، یک خاصیت بسیار مهم ویتامین c، واکنش به رادیکال‌های آزاد و محافظت سلول‌ها از آسیب اکسیداتیو است.


این خاصیت آنتی‌اکسیدانی ویتامینc به محافظت سلول‌‌ها در برابر آسیب‌های محیطی شامل تابش اشعه فرابنفش و نیز دود سیگار و نیز در برابر رادیکال‌های آزاد ساخته شده در اثر متابولیسم برخی غذاها، کمک می‌کند. همچنین ویتامینc دارای خواص ضدالتهابی نیز هست و ممکن است در پیشگیری و درمان بیماری‌های قلبی‌عروقی مفید بوده و سیر ایجاد آب‌مروارید چشم را کند کرده و در درمان برخی بیماری‌های عفونی نیز مفید باشد. مثلا حتما شنیده‌اید که اگر در زمان سرماخوردگی از مقادیر فراوان ویتامینc استفاده کنید، مدت بیماری‌تان کوتاه‌تر خواهد شد.

دو نکته مهم در مورد ویتامینc وجود دارد. اول اینکه برخلاف بیشتر حیوانات که مي‌توانند ویتامینc را در بدن تولید کنند، انسان قادر به تولید ویتامینc نیست و لذا باید آن را از خارج و توسط غذا، برخی نوشیدنی‌ها، میوه‌جات و یا از طریق مکمل‌های غذایی دریافت نماید. نکته مهم دوم این است که ویتامینc، محلول در آب است و در بدن ذخیره نمی‌گردد و لذا به طور مداوم در حال دفع شدن است لذا ویتامینc را باید به صورت منظم و روزانه در اختیار بدن گذاشت تا از فواید بی‌شمار آن بهره‌مند گردد.

همان‌طور که گفته شد کلاژن که فراوا‌ن‌ترین پروتئین پوست است، برای ساخته شدن نیازمند ویتامین‌c است و لذا مصرف ویتامین‌c می‌تواند موجب تاثیرات منفی چشم‌گیری در پوست گردد. مصرف ویتامینc از پیری زودرس و ایجاد چین و چروک زودرس در پوست پیشگیری کرده و ترمیم زخم‌ها نیز با سرعت بیشتر و با کیفیت بهتری انجام می‌گیرد.

یکی از راه‌های نگهداری سطوح کافی ویتامینc در پوست، مصرف اشکال محلول در چربی ویتامینc (که خود محلول در آب است) می‌باشد. این فرم است که به راحتی می‌تواند وارد غشای سلولی گردد. برای رسیدن به این هدف، ویتامینc را با اسید پالمیتیک که یک اسیدچرب اشباع شده است، ترکیب می‌کنند و یک استر ویتامینc حاصل می‌شود پس آسکوربیل بالمیتات یک شکل محلول در چربی ویتامینc می‌باشد. یک استر دیگر ویتامینc، تتراهگزیل دسیل آسکوربات است که در برخی کرم‌های ویتامینc به کار می‌رود و دارای خواص بیولوژیکی شبیه به ویتامینc معمولی است شامل تحریک تولید کلاژن چون آنزیم‌های گوارشی به سرعت اشکال محلول در چربی ویتامینc مثل تتراهگزیل دسیل آسکوربات را تجزیه می‌نمایند لذا مصرف خوراکی آنها فایده‌ای ندارد و نسبت به ویتامینc معمولی نیز گران‌تر تمام مي‌شوند.

از طرف دیگر مصرف موضعی این ترکیبات موجب می‌شوند که به راحتی بتوانند وارد غشاهای سلولی شده و پایداری خود را در داخل سلول حفظ نمایند. در مطالعات انجام شده مشخص گردیده است که مصرف ویتامینc موضعی (مانند تتراهگزیل دسیل آسکوربات) موجب کاهش و آهسته شدن پیری ناشی از نور آفتاب که علایمی مانند چین و چروک پوست و لکه‌های پوستی دارد می‌شود. همچنین این ماده موجب تولید کلاژن جدید نیز در پوست می‌شود.

همان‌طور که قبلا نیز گفته شد، ویتامینc موضعی می‌‌تواند موجب مهار آسیب ناشی از اشعه‌های فرابنفش b و a (که عامل اصلی سرطان‌های پوستی هستند) به سلول‌های پوست ‌گردد. همچنین مصرف ویتامینc موضعی روی پوست موجب حفظ توأم پوست و کاهش لک‌های پوستی می‌گردد. به هر حال متخصصین پوست مصرف موضعی ویتامینc را مانند مصرف خوراکی این ویتامین بسیار مهم توصیه می‌نمایند.

نتایج یک مطالعه جدید نشان می دهد که اختلالات خواب در زنان با افزایش قابل توجه خطر ابتلا به دیابت نوع دو ارتباط دارد.
اختلال خواب خطر ابتلا به دیابت را در زنان افزایش می دهد
دکتر لی یانپنگ لی از دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه هاروارد و همکارانش در این مطالعه، داده های مربوط به 133 هزار و 353 زن را از روی دو مطالعه بزرگ که یکی در فاصله زمانی سال های 2000 تا 2010 و دیگری در فاصله زمانی میان سال های 2001 و 2011 انجام شده بود، بررسی کردند. هیچ یک از این زنان در ابتدای این دو مطالعه دیابت، بیماری قلبی عروقی و سرطان نداشتند.
اختلالات خواب این زنان در ابتدای این دو مطالعه، دشواری در به خواب رفتن و یا تداوم خواب در کل و یا عمده چرخه خواب ارزیابی شد.
در طول این پیگیری 10 ساله، در کل شش هزار و 407 مورد ابتلا به دیابت نوع دو روی داد.
محققان بعد از اصلاح فاکتورهای شیوه زندگی، زنان مبتلا به اختلال خواب (یکی از اختلالات مورد مطالعه) و زنان فاقد این مشکلات را با هم مقایسه کردند و متوجه شدند که خطر ابتلا به دیابت نوع دو 45 درصد بود که بعد از تداوم اصلاح فاکتورها در زمینه پرفشاری خون، افسردگی و شاخص جرم بدن بر اساس اندازه گیری های به روز شده مکرر، به 22 درصد تغییر کرد.
براساس نتایج این مطالعه، زنانی که دو مورد و یا موارد بیشتری از اختلال خواب را (مشکل در خواب رفتن، خر و پف مکرر، مدت زمان خواب شش ساعت و آپنه خواب ) گزارش داده بودند، با خطر بیشتری در زمینه ابتلا به دیابت نوع 2 مواجه بودند.
در مقایسه با زنانی که فاقد هرگونه از این اختلالات خواب بودند، خطر ابتلا به دیابت نوع دو در زنانی که یکی از این چهار اختلال خواب را گزارش داده بودند 47 درصد بود و این خطر در زنانی که دو مورد از این اختلالات را گزارش داده بودند حدود دو برابر و برای سه مورد اختلال خواب حدود سه برابر و برای هر چهار مورد اختلال خواب، حدود چهار برابر افزایش یافت.
به گفته محققان، اختلالات خواب به اندازه زیادی با ابتلا به دیابت نوع دو ارتباط دارد؛ این ارتباط تا حدودی با فشار خون، شاخص جرم بدن و علائم افسردگی توضیح داده می شود و زمانی که با سایر اختلالات خواب ترکیب می شود، به ویژه قویتر می شود.
آنها افزودند: مطالعه ما بر اهمیت الگوهای خواب خوب و برخورداری از خواب کافی برای پیشگیری از ابتلا به دیابت نوع دو تاکید می کند.
به گفته محققان، این یافته ها مدرکی برای انجام پیشگیری های بیشتر از ابتلا به دیابت در میان افراد پرخطر مبتلا به چند اختلال خواب، در اختیار پزشکان بالینی و محققان بهداشت عمومی قرار می دهد.

زیر مجموعه ها

  •   ایران، تهران،ابتدای بزرگراه چمران،پارک وی، روبروی هتل استقلال، کوچه تیر، پلاک 7  
  •   -2774 -(021) -98+
  •   3860 -2620 -(021) -98+
  • info@takchehreh.com

عضویت درخبرنامه